مقدمه:

           خيلي سخت است پاسخ دادن به اين سوال پر پي و پيمان. آخر چي بايد جواب داد؟ شما مي دانيد؟ به آن فكر كرده ايد؟ با آن گلاويز شده ايد؟ گلاويز شده ايد تا شايد يكي از شما خون دماغ يا پيراهنتان پاره شود؟ فكر نمي كنم! البته به اين معني كه رسماً به آن فكر كرده باشيد. بنشينيد و خودتان و فكرتان و زندگيتان را مشغول به جواب دادن اين سوال كنيد. خب بيشرف خيلي پيچيده است. حرف ها دارد براي گفتن. گوش مي خواهد به اندازه ي دوتا گوش فيل كه ماشاءالله عاجزيم. فقط براي مقدمه چيني... .

           آدم را هول و ولا بر مي دارد وقتي مي خواهد سوال شفاهي كسي را جواب بدهد. ديده ايد؟ اگر يادتان باشد(دوران راهنمايي يا دبيرستان) اصولا بچه ها( دختر و پسرش به خودتان بستگي دارد) از شفاهي پاسخ دادن شانه خالي مي كنند. مخصوصا به دبيرها و استاداني كه بد اخلاق و اخمو هستند.(البت هنوز هم هست ها...!) خدا آن روز را نياورد كه چرت و پرت تَف دهي(!) آنچنان جلوي ديگران سنگ روي يخت مي كند كه شكر بخوري دفعه ي بعدي سوالاتشان را بي پاسخ بگذاري يا شِر و وِر بگويي. واي، فكر كنيد، بدنت داغ مي شود، دست ها و صورت و زير بغل و... را عرقي سرد بر مي دارد و خدا خدا مي كني كه زودتر سوالاتش تمام شود و بگويد برو گمشو بتمرگ...!!!!!

          حالا خدارا شكر مي كنم كه اين سوالي كه از بنده ي حقير شده به صورت كتبي بوده (آخه آدم تو كتبي هرچي دلش مي خواد مي نويسه و هيچ محدوديتي هم نداره، يعني دقيقا عكس شفاهي) و من هم قصد دارم با اين نوشته ها هم خودم را و هم ذهن شما دوستان عزيز را آماده كنم.(يعني اگه شفاهي بود من چي مي گفتم؟؟؟ شما بگين...!؟!)

          واقعا پيچده است. ذهن مشغولي خيلي دارد. خيلي خودم را بابت پاسخ به اين سوال دوست عزيزم( البته اگر قابل بدانند كه نمي دانم كيستند و از كدام ديارند(radepa ي عزيز)) درگير كرده ام و قصد دارم كه ديگر شروع كنم و بگويم.

****************

         بسم الله: نه براي من و نه براي هيچ كس واضح نيست كه چه كسي را بيشتر از همه دوست دارد. مثلا يكي مي گويد الله را بيشتر از هركس. يكي مي گويد هيوا را از همه بيش، يكي پدر يا مادرش را، يكي حيوان خانگي اش يكي آقا را و اصلا معلوم نمي شود كه آيا دوست داشتن قانون خاصي دارد يا هردم بيلي است و بايد در اين رابطه در جواب دادن از سيستم "اوستا قولوسي" استفاده كنيم، شايد. من كه شخصا نمي توانم جوابي صريح در اين رابطه بدهم. دليل دارم. ببينيد:

        الله: قاطعانه نمي گويم.(بيشرف كافر برو گمشو بمير!) اين دنيا مال ايشان است، درست. آن هم 7دانگ، بازهم درست. من مال ايشانم، درست. او مال همه است، بازهم درست. ولي اگر انصافا همه ي ما به اين مطلب مي انديشيديم و از اين چيزهايي كه گفتم قطع يقين شما نيز به آن ايمان داريد، چرا واقعا ثانيه به ثانيه در حال گناه كردنيم؟ چرا غيبت مي كنيم؟ چرا زنا مي كنيم؟ چرا قتل مي كنيم؟ چرا نطفه خفه مي كنيم؟ چرا تهمت مي زنيم؟ چرا كلاهبرداري و راند خواري مي كنيم؟ چرا تجاوز مي كنيم؟ چرا چرا چرا چرا؟ آخر چرا، آدم هاي نامرد پيمان شكن؟ مگر غير آن بود كه گفت از روح خودم بر شما دميدم؟ چرا حرمت نگه نمي داريم؟ هتك حرمت از اين بالاتر؟ كه در لباس والاترين والاي اين عالم پست ترين گناهان را انجام دهيم؟ مگر غير از اين بود كه به داوود نبي گفت: اگر بدانيد كه چقدر شوق ديدار شما را دارم بند بند وجودتان از هم وا مي رود؟! با همه ي اين ها بازهم مي توانيم اسم خودمان را بگذاريم عاشق بالله؟ انصافا شما اسم خودت را مي گذاري عاشق؟ اصلا عكس موضوع را در نظر بگيريم. اين كار ها را هم انجام ندهيم، بازهم مي توانيم به غير از حق عاشق شويم؟ باز آن جا خيلي نامرديم كه بياييم و عاشق كسي ديگر شويم. يعني به تعبيري ديگر همان حرمت شكني و نمك خوري و نمكدان شكني...

     نكته: فراموشمان نشود كه(البته نظريه اي ايست كاملا شخصي و حق كپي رايت1388 دارد!) عشق رابطه ايست آسماني بين انسان و خداوند، يا بالعكس و من رابطه ي ما زميني ها را دوست داشتن مي نامم. مسخره است يا مقدس، چيزي است كه ديگر به عهده ي خواننده است. تحميلي كه نيست. چاقو هم بيخ گلوي كسي نيست كه قبول كند يا ...

     انسان: بازهم قاطعانه نمي گويم!( برو بابا خودت رو مسخره كردي! يك كلام بگو كيو دوست داري و مارو خلاص كن ديگه، خسته شديم!!!)

     با صداي گريه به اين دنياي چيزي مي آييم و با يك چيزي ساكتمان مي كنند. چيز به دهانمان مي دهند تا مثل چيز بزرگ شويم. آن قدر بزرگ شده ايم كه براي خودمان چيزي شده ايم. حالا نوبت به آن رسيده كه جلوي اين و آن قد علم كنيم و چيز شعر بگوييم و حرف از چيز بزنيم. دختر باشيم يا پسر، فرقي نمي كند. در كل يك چيزيم. شروع مي كنيم به گشتن يك دختر يا پسر چيزي مثل خودمان. بعد از اين همه سير و سلوك چيزي چشم به هم مي زنيم و مي بينيم كه، بله، ظاهرا چيزي را برگزيده ايم (دختر يا پسر) كه... .

     حالا عاشقان واقعي شمايي كه بعد از اين همه گشت و گزار حالا عزيزي را انتخاب كرده اي، به عنوان يك همدم، يك رازدار، يك دوست دار. آيا اگر همين عزيز در يك حادثه ي ناگوار صورتش بسوزد، معلول شود، پايش قطع شود، چشمانش كور شود، بازهم راضي هستي با آن باشي؟ "آيا بازهم به آن مي گويي عزيزم بيا لبات ببوسم؟ بيا موهات شونه كنم؟ بيا با هم نزديكي كنيم؟ بيا بچه دارشيم؟ بيا به مسافرت بريم؟ بيا به همديگه نگاه كنيم و نسكافه اي داغ بخوريم؟ بيا بريم به دوستاي قديميم نشونت بدم؟" آيا اصلا حوصله داريم يك دقيقه هم آن را تحمل كنيم؟ جرأت داريم به ايشان همه ي آن جمله هاي بالايي را بگوييم؟ هان... اينجاست كه ميرسيم سر خط! چه كسي آن قدر چيز دارد كه از اول با همان عزيز 10 سال پيشش كه هميشه ادعا مي كرده دوست دار واقعي آن است زندگي اي دوباره شروع كند؟ با چهره اي سوخته، پايي معلول، چشماني نابينا، شايد عقيم يا ...؟!؟

     همين چيزهاست كه بي پدر آدم را گمراه مي كند. من اسمش را مي گذارم همان"چيز نداري"! شنيده ايد كه مي گويند طرف "چيز داره؟!؟" اين همان است.

     به اين داستان مختصر توجه كنيد(چكيده است، شرمنده):

     مردي از باغي مي گذشته كه به ناگاه سيبي را مي بيند كه بر روي زمين افتاده است. گازي مي زند و بعد از آن متوجه مي شود كه اين سيب را براي چه گاز زده؟ مگر مال پدرش است كه اين طوري به سمت آن حمله ور شده و تيكه پاره اش كرده؟ اين مي شود كه مي رود تا از صاحب باغ آن سيب حلاليت بطلبد. بعد از تحمل يكسري مشقت ها صاحب باغ را پيدا مي كند و با ايشان موضوع را مطرح مي نمايد كه آري، بنده فلان اشتباه را كرده ام و اكنون نيز براي كسب حلاليت به جانب حضرتعالي آمده ام. آيا مرا حلال مي كنيد؟ صاحب باغ نيز وقتي چنين آدمي را مي بيند كه اين گونه براي يك چنين مسئله ي به ظاهر كوچكي(البته براي ما پيمان شكن ها مي گويد) اينقدر مشقت را متحمل شده است، و اين كه حاضر است دست به هر كاري بزند تا از آتش خشم حضرت حق در آن دنيا در امان باشد، بي آن كه درنگ كند اين مسئله را بيان مي كند كه:

     "من دختري دارم كور و لال و شل، زشت و بد قيافه و خلاصه عجيب الخلقه(!!!) به يك شرط حلالت مي كنم كه با اين دختر، ازدواج كني(!)"

     تو پرانتز يك دقيقه شما به اين ماجرا توجه كنيد. انصافا اگه شما بوديد(البته آقايون، و خانم ها اگر ماجرا برعكس بود) تن به چنين خواسته اي مي داديد؟ حاضر بوديد عمر با ارزش و غيره تان را پاي چنين خانم(يا آقايي) صرف كنيد؟ پرانتز بسته.

     مرد هم كه اين طور ماجرا را ديد، سختي در اين دنيا را، به عذاب و آتش در آن دنيا را ترجيح و به آن درخواست پاسخ مثبت داد! يعني صاحب باغ لطف كردن و گفتن: سيب ما هم ارزونيتون، دختر ما هم براتون(چه بانمكي تو دال.الف.زمستان!!!)

      حالا آن هايي كه اهل چيز هستند به اين يكي هم توجه كنند كه اين يك امتحان بود از طرف جناب صاحب باغ يا حضرت حق و وقتي كه از حضرت عجيب الخلقه، دختر ايشون رونمايي شد به تعبير ما آقا دوماد غش فرمودند. چون زيباترين زيبا نصيبشان شد كه فكر مي كنم بتوانم اين قسمت را با همين كوتاه جمله كامل كنم كه مي فرمايد: اِنّ مَعَ العُسر يُسرا. (ترجمش هم كه اين ميشه(به اساتيد محترم جسارت نشه يه وقت): همراه هر سختي اي، آساني است-سوره ي الشرح).(راستي نتيجه ي آن دختر خانم و آن مرد پاك دامن شد مقدس اردبيلي رحمة الله عليه. جهت اطلاع)

        احساس مي كنم تا بدين جا آن چه لازم بود را بازگو كرده ام. برداشتش را ديگر نمي دانم كه كرديد يا نه! اگر بازهم بخواهم به اختصار جواب دوست عزيزم "رد پا" را بدهم اين طور كوتاه مي كنم:

_ عاشق ذات اقدس اله هستم زيرا صبورتربن رفيق در اين عالم براي همه ما(مخصوصاً من) است.(چرا صبور؟ چون هركاري مي كني جبران نمي كنه! همين حالا اگه منظور من رو گرفته باشي تا آخرش مي خوني كه وقتي مثلا يك بار براي جشن تولد رفيقت كادو نمي خري، دفعه ي بعدي چه جوري جبران مي كنه يا تو سختي و مشكلات و غيره. و اصلا به خاطر همين هم هست كه مي گن: "هيچ كدام از كارهاي خدا به آدميزاد نمي ماند"!)

_ من هم دوست دارم همانند ديگران يك زميني و مثل خودم را دوست داشته باشم ولي افسوس كه مثل خودم را ندارم، پيدا نكرده ام! مي دانيد يعني چه؟ يعني هيچ وقت عشقي علي و فاطمه وار، نخواهيم داشت. كاش حداقل زندگي را بر محور صفات نيكوي همان چند سال زندگي شان پي ريزي و بنا كنيم. ولي اگر ادعا مي كنيم كه آري ما همان طور زندگي مي كنيم و ...، چرا طلاق مي گيريم؟ چرا فرزندانمان معتاد مي شوند و چرا بيچاره ايم؟ در ضمن شبه بوجود نيايد. نه من علي ام و نه آن كس كه پيدا مي كنم فاطمه است!

          آخر شما به اين "عشق تحمل ناشدني علي (ع) توجه كنيد(حكمت11):

ودرود خداوند بر او، فرمود: (پس از بازگشت از جنگ صفين، يكي از ياران دوست داشتني امام، "سهل بن حُنيف" از دنيا رفت):اگر كوهي مرا دوست بدارد، درهم فرو ميريزد.(يعني مصيبت ها به سرعت به سراغ او مي آيد، كه اين سرنوشت در انتظار پرهيزكاران و برگزيدگان خداست.)

     ديگر چه بگويم؟ اصلا حرفي براي گفتن مي ماند؟ ببنديم بهتر است(قداست دارد چون...)        

          اصلا ادعا مي كنيم مي فهميم و بارمان است؟ من مي گويم نه! اگر دم از عاشق بودن مي زنيم و در نمونه بودنش شكي نداريم، والله، بالله،تالله اين طور نيست. سر خودمان را گرم كرده ايم. مي دانيم ها، ولي درست حقش را ادا نمي كنيم. در بين راه يكهو پايمان مي لغزد. دليل دارم. اصلا بحث در رابطه ي با دوست داشتن يك شخص يا ... نيست. بخوانيد:

          و درود خداوند بر او، فرمود: هركس ما اهل بيت پيامبر(ص) را دوست بدارد، پس بايد فقر را چونان لباس رويين بپذيرد.(يعني آماده ي انواع محروميت ها باشد)(اين كلمات را به معاني ديگري تفسير مي كنند كه اينجا جاي ذكر آن نيست.)

          ببينيد. حتي نمي توانيم به همين موضوع لحظه اي فكر كنيم. شب هاي شهادت همين ائمه ي معصوم و بزرگوار(عليهم السلام) كه مي شود، جايي كه نمي رويم و حتي يك كتاب هم درباره ي شان برنمي داريم بخوانيم و ديگران را هم در شناختن آن ها ترغيب نمي كنيم هيچ، منتظر مي شويم تا اذان مغرب را بگويند و بعد موسيقي را تا منتهي اليهش زياد كنيم و حالش را ببريم. يا با فلاني برويم عشق و حال. عوض پيشرفت و شناخت بيش تر در اين جور چيزها، قول هاي صدتا يه غاز مي دهد. " من مي روم سر قرار دختر رو مي بينم، اگه خواهرش يا رفيقش خوشگل بود، يه كاري مي كنم كه باهاش رفيق شي. خوبه؟ حال مي كني؟ با هم ديگه باجناق مي شيم ديگه. بعدشم عوض به در و اينا...(!!!) بفرماييد. توي دلتان نگوييد انتظار بي جا داري و قصد داري يك تنه دنيا را تغيير دهي! يا چميدانم حرف هايت را بايد بگذاري دم كوزه و آبش را سر بكشي. نه! حرف هايي است كه هم شما ديده ايد، هم مي دانيد و از هيچكس هم پنهان نيست.

آقا يك كلام والسلام. توي اين زمانه كه همه ي ما در حال زندگي و عيش مان هستيم اول خود جنس(يا همان مطلب يا هر چيزي كه دلشان مي خواهد يا دلتان مي خواهد)را وارد مي كنند يا مي كنيد، بعد فرهنگ و طريقت استفاده ي از آن! ضمن اين كه سه تا مطلب ديگر نيز هست:

1- از ماست كه بر ماست     2- خواهان كسي باش كه خواهان تو باشد  3-الله اكبر(اول و آخر)

                                                                                      دانيال اسماعيليان

                                                                                      (دال.الف.زمستان)

                                                                                                     بهار88